Napisałam do różnych miejsc z myślą, że ktoś odezwie się, udzieli wirtualnego, słownego wsparcia. Naturalniepocesarce milczy. Lekarz, który chciał znac losy ciąży, milczy od września, hospicjum razem milczy, milczy też Zuzik, zrzeszający rodziców dzieci z przepukniną przeponową. Cisza. Z każdej strony cisza. Tak jak wyedy, gdy po prodzie wróciliśmy do domu, w którym nic nie było. Zostało nawet mniej, bo nie było już nadziei i oczekiwania. Wychodzi na to, że rzeczywiście powinnam iść do psychologa, jak chcę się wynaturzyć. Ale o wiele lepiej byłoby w sercu, gdybym mogła powiedzieć o wszystkim komuś, kto ma choć część takiej nieciekawej historii za sobą. Cóż..organizacje milczą.
Moje dziecko umarło i muszę sobie z tym poradzić. Ogólnie- nie radzę sobie. Udaję, śmieję się na pokaz, jestem twarda. Ale wracam do domu i jest pusto, tylko zmarnowane marzenia zostały i sny, w których nawiedzają mnie obrazy cudzych dzieci.

Jest tak, że człowiek chce krzyczeć. Nie może. No właśnie...Czy na pewno nie może? Czy nie chce bo nie wypada? Bo nie powinno się innych obarczać własnym bólem? A można bezkarnie rzucać w innych swoim szczęściem? Dlaczego ja mam dbam o tych, którym się udało a oni mało dbają o mnie, której się nie powiodło? Mój syn, mój chłopiec umarł. Nawet nie udaje mi się wymawaić jego imienia, myśleć o nim pod imieniem, które tak dawno dla niego wybraliśmy. Mojego chłopca nie ma. Dlaczego ja nie mogę krzyczeć o tym, dzielić tym, pisać na durnym fb? ...Bo jest mój... Nie chce go tak wykorzystywać? Nie chcę, by mnie żałowali? Chciałabym, by zamilkli ze swoim szczęściem...